Τρίχες, κι άλλα Αναντικατάστατα

Είναι Πέμπτη απόγευμα. Μπαίνω στο κομμωτήριο. Έχω έρθει προετοιμασμένη με το μαντήλι μου στην τσάντα. Όπου και να κοιτάξω βλέπω μαλλιά. Λογικό να μου πεις αφού είμαι σε κομμωτήριο. Άλλες τα κόβουν,οι περισσότερες 3 με 4 δάχτυλα, οι πιο τολμηρές καρέ ή κοντά, τα ισιώνουν, τα κάνουν μπούκλες και τα βάφουν, και ξανά από την αρχή. Είναι μια διαδικασία που δεν σταματάει ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ.

Σήμερα, λοιπόν, ήρθα μετά από πολλούς μήνες στο κομμωτήριο. Κι εκεί που παλιά κάθε τέτοια επίσκεψη γινόταν με το ζόρι και αποτελούσε αποφάση ζωής το αν και πόσο θα κόψω τα ασυνήθιστα μακριά μαλλιά μου, τώρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Δεν πήγαινα για να τα βάψω ή να τα κόψω, αλλά για να τα ξυρίσω. Η τελευταία χημειοθεραπεία έτσι όπως αποδείχτηκε ρίχνει και αυτή τα μαλλιά. Επειδή όμως είναι η τέταρτη φορά που υποβάλλομαι σε αυτή τη διαδικασία έχει γίνει πλέον ρουτίνα. Η λύση είναι απλή. Πέφτουν – πάω και τα ξυρίζω – φοράω το μαντήλι μου. Δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη ούτε επιλογή. Άλλωστε «μαλλιά είναι, ξαναβγαίνουν» όπως μου έλεγαν πάντα οι γιατροί μου.

Συνεννοούμαι με την υπεύθυνη και στη συνέχεια με αναλαμβάνει μία κομμώτρια σαν όλες τις άλλες. Κάθομαι στην καρέκλα και της λέω ότι θέλω να μου ξυρίσει τα μαλλιά εξηγώντας ότι κάνω μια θεραπεία που τα ρίχνει.

“Όλα;” με ρωτάει με απορρημένο βλέμμα.

“Ναι όλα. Τις τελευταίες μέρες μου μένουν στο χέρι καθε φορά που τα ακουμπάω και δεν μ’αρέσει αυτή η αίσθηση”, της λέω με ένα αμήχανο χαμόγελο σκεπτόμενη που να κάθομαι τώρα να εξηγώ.

Ακούω τον ήχο της ξυριστικής μηχανής, παίρνω μια βαθιά ανάσα και λέω από μέσα μου «μαλλιά είναι ξαναβγαίνουν». Εκεί που πάει να ξεκινήσει όμως ξαφνικά σταματάει. Ξέρει πολλά για μαλλιά και χημειοθεραπείες. Όπως μαθαίνω έχει επιζήσει κι εκείνη από τον καρκίνο.

“Δεν θα στα ξυρίσω απλώς θα στα κόψω λίγο. Έτσι κι αλλιώς είναι αρκετά κοντά ήδη. Νομίζω ότι μπορούμε να τα σώσουμε”, μου λέει με επιμονή. Διαφορετικά φάρμακα βέβαια, άλλος καρκίνος, όμως είναι πεπεισμένη πως μπορούμε με κάποιο μαγικό τρόπο να αναστρέψουμε την εξέλιξη.

Γιατί όμως ένας άνθρωπος να παλεύει να σώσει τα μαλλιά μου πιο πολύ και από εμένα την ίδια; Πρόκειται κυριολεκτικά για τρίχες, τη μία μέρα είναι εκεί, την άλλη όχι και στο τέλος ξαναβγαίνουν σαν να μην έπεσαν ποτέ. Πάνω στην προσπάθειά μου να καταλάβω το λόγο της επιμονής της, μου λέει κάτι που με σοκάρει προς στιγμήν:

“Εγώ όταν βρέθηκα στη θέση σου λίγους μήνες πριν και έπεσαν τα μαλλιά μου δεν έβγαινα σχεδόν καθόλου από το σπίτι μέχρι να μεγαλώσουν πάλι και να φαίνομαι φυσιολογική, πήρα άδεια απ’τη δουλειά για να αποφύγω τα αδιάκριτα βλέμματα, και δεν το μοιράστηκα με κανέναν, παραμόνο με τους πολύ κοντινούς μου ανθρώπους. Αλήθεια δεν ξέρω πώς το κάνεις.”

Το χαμόγελο που έχω καθόλη τη διάρκεια της συζήτησής μας παγώνει κι ενώ οι αντιρρήσεις μου είναι πολλές δεν βρίσκω το κουράγιο να απαντήσω. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας άνθρωπος πρέπει να αισθάνεται έτσι. Γιατί να πρέπει να μην ζει φυσιολογικά για το μόνο λόγο ότι έχει κάποια χρόνια ασθένεια που είναι ορατή στους τρίτους. Να νιώθει τόσο αμήχανα και άβολα, που να προτιμά να διακόψει τη ζωή του, να σταματήσει το χρόνο και να μπει σε μια γυάλα μακριά από όλους και όλα μέχρι να γίνει καλά. Πίστευα ότι ο καρκίνος έχει πάψει να είναι ταμπού εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά μάλλον έκανα λάθος.

“Όταν δεν είχα μαλλιά δεν έβγαινα από το σπίτι”. Είναι μία φράση που αντηχεί στα αυτιά μου από εκείνη τη μέρα. Και είναι η φράση που με οδήγησε να ξεκινήσω αυτό το μπλογκ.

Για να δείξω ότι τα μαλλιά μου, ή μάλλον η έλλειψή τους, δεν με καθορίζει. Δεν διαμορφώνει τη διάθεσή μου, ούτε το πόσο ανοιχτή ή κοινωνική είμαι. Δεν επηρεάζει το πώς βλέπω τον εαυτό μου, αν νιώθω όμορφη ή όχι, αν είμαι χαρούμενη ή λυπημένη, αν έχω ενέργεια και όρεξη για τη ζωή. Για να δείξω ότι η ζωή δεν τελειώνει με τον καρκίνο ούτε περιορίζεται σε ιατρικές επισκέψεις, νοσοκομειακές διανυκτερεύσεις, ενδοφλέβια φάρμακα και αμέτρητες εξετάσεις αίματος. Η ζωή συνεχίζεται και είναι στο χέρι μας να τη ζήσουμε στο έπακρον απαλλαγμένοι από όλες τις προκαταλήψεις και τα taboo που μας επιβάλλει άθελά της η κοινωνία μας.

Είναι Πέμπτη απόγευμα. Βγαίνω από το κομμωτήριο. Χωρίς το μαντήλι μου για πρώτη φορά, όχι γιατί “έσωσα” τελικά τα μαλλιά μου, αλλά επειδή δεν φοβήθηκα να τα χάσω.

You Might Also Like

11 Σχόλια

  • Reply Σήφης B. October 19, 2016 at 1:23 pm

    Σε ευχαριστώ πολύ για το κείμενο Έμμα

  • Reply Ισμηνη October 3, 2016 at 12:11 pm

    Συγχαρητήρια κορίτσι μου, φυσικά πρέπει να δηλώσω πως δεν περίμενα κάτι λιγότερο από το παιδί της Ελένης και του Βασίλη, διατήρησε τη δύναμη και την αισιοδοξία σου, έχεις δίπλα σου ανθρώπους που αντλούν από εσένα ζωή, Μπράβο!

  • Reply Emma Vernicou March 12, 2016 at 2:26 pm

    Ευχαριστώ πολύ για τα συγκινητικά σας λόγια. Χαίρομαι που υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εκεί έξω, ευαισθητοποιημένοι πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε όλα αυτά που δεν μας αρέσουν γύρω μας. Δεν πρέπει να περιμένουμε από κανέναν άλλον να το κάνει, γιατί είναι στο χέρι μας. Θα συνεχίσω να μοιράζομαι τις ιστορίες μου και θα προσπαθήσω όσο μπορώ να αλλάξω τον τρόπο σκέψης και με τη βοήθειά σας.
    Καλημέρα σε όλους!

    Έμμα

  • Reply Χριστίνα Ζουπάνου March 10, 2016 at 9:43 pm

    Θέλω κι άλλο… θέλω να διαβάσω κι άλλο! Είμαι σιγουρη πως όλοι θα περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενό σου post! Ταξίδεψε μας … στις δικές σου ιστορίες.. καλές ή κακές! Όσα άτομα σε ξέρουν και σε ζουν.. ξέρουν πολύ καλά πως είσαι πηγή ζωής και χαράς για εκείνα. Δεν φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι που πλέον μέσω αυτού του blog θα έχουν όλοι την ευκαιρία να γνωρίσουν ίσως και τον πιο όμορφο άνθρωπο που ξέρω.. να τους γεμίσεις χαρά… να τους γεμίσεις δύναμη.. να τους γεμίσεις και πάλι ζωή!

    Καλή αρχή πανεμορφάκι μου!

    • Reply Π. ΕΛΕΝΗ March 11, 2016 at 11:11 pm

      Ένα μεγάλο Μπράβο!! Για την απόφαση σου να δημιουργήσεις αυτό το blog. Εψαχνα καιρό να μπορέσω να μιλήσω, ν’ ανταλλάξω σκέψεις, αγωνίες, να πάρω και να δώσω δύναμη από ανθρώπους που βιώνουν τις δύσκολες καταστάσεις
      που τους τυχαίνουν και τις απώλειες από μαλλιά μέχρι την σντικατάσταση οργάνων με υποκατάστατα σακουλάκια…..
      Η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και δεν την γνωρίζουμε , είναι τεράστια. Ας την χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε έναν κόσμο καλύτερο, πιο ευαίσθητο, δίνοντας τον εαυτό μας και τις σκέψεις μας μέσα από τις ιστορίες μας.
      Μπράβο και πάλι.!!!! Συνέχισε να μας δίνεις δύναμη!!!

  • Reply Σοφία Φ March 10, 2016 at 2:00 pm

    Τόσο κοινά και ταυτόχρονα τόσο διαφορετικά αυτά που γράφεις, αγγίζουν ένα πολύ δικό μου κομμάτι.
    Κοινά γιατί προν 4 μήνες ακριβώς όπως κι εσύ μπήκα στο κομμωτήριο για να ξυρίσω τα μαλλιά μου κι οι κομμωτές είχαν ακριβώς τις ίδιες αντιδράσεις. Γιατί δεν άντεχα να ξαναπεράσω τα ίδια και να μου μένουν στο χέρι όπως είχε γίνει πριν 5 χρόνια.
    Διαφορετικά γιατί εγώ τα έχασα όχι λόγω χημειοθεραπείας αλλά εξαιτίας καθολικής αλωπεκίας. Γιατί στη δική μου περίπτωση κανείς δεν μπορεί να μου πει με βεβαιότητα αν και πότε θα ξαναφυτρώσουν.

    • Reply Efiza March 10, 2016 at 6:36 pm

      Η απώλεια μας καθορίζει, προσδιορίζει πιο έντονα κομμάτια του εαυτού μας. Πολλες φορες προςδιοριζει τον ίδιο μας τον εαυτό. Απώλεια μαλλιών, αναμνήσεων, τμημάτων του σώματος μας, ανθρώπων και πολλές φορές της ίδιας μας της ζωής. Αυτο ειναι που αρχικά μας οδηγεί στο “δεν θελω να κυκλοφορώ με την απώλεια μου”. Ουσιαστικά δεν μπορω να αυτοπροσδιοριστω. Άλλες φορες τονίζει τη διαφορετικότητα μας και μας αναγκάζει να απολογούμαστε σε μια κοινωνία που συνήθως, αν και αδιαφορεί για τη ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ λατρεύει να την περιεργάζεται και να την σχολιάζει.
      Η αποδοχή της απώλειας και η δύναμη για τη συνεχή δημοσιοποίηση της διαφορετικότητας που αυτή πολλές φορες συνεπάγεται ειναι το μεγάλο επόμενο βήμα στη ζωη μας, ανεξάρτητα απο την αβεβαιότητα πυ ειναι κρυμμένη πίσω της.
      Εύχομαι το blog σου να γίνει ενα μεγάλο κανάλι ανακούφισης, αντληςης δύναμης και επικοινωνίας για όλης όσους βιώνουν απώλεια αυτών που θεωρούν στη ζωη τους αναντικατάστατα.

  • Reply Maria Vaxevanelli March 10, 2016 at 9:59 am

    Και ποσο δίκιο εχεις!!!!εγω το διασκεδάζω φορώντας ίδιο μαντήλι ή σκουφί κ ίδιο παπούτσι!σετακι!!αν δεν μπορεις να το αποφύγεις δεν λενε;;;καλη δυναμη!!

    • Reply Emma Vernicou March 26, 2016 at 6:10 pm

      Ακριβώς αυτό κάνω κι εγώ Μαρία! Καλή δύναμη και σε σένα!

  • Reply Evelyn Maghias March 9, 2016 at 5:27 pm

    Love your blog keep sending us your articles we are waiting impatiently

  • Reply Αφροδιτη Λαφη March 8, 2016 at 10:04 pm

    Συγχαρητήρια Εμμανουέλα μου! Εξαιρετικά θαρραλέα η απόφασή σου να ξεκινήσεις το μπλογκ σου που είμαι σίγουρη ότι θα αποκτήσει φανατικούς αναγνώστες και θα βοηθήσει πολύ στην μείωση των στερεότυπων που έχουμε για τον καρκίνο και στη βελτίωση της ζωής όλων μας. Μου αρέσει πολύ το γράψιμό σου που είναι άμεσο και ζεστό. Συνέχισε και θα περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο post!

  • Leave a Reply to Σήφης B. Cancel reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.